ซาวด์ฮีลลิ่ง

ขันและระฆังโลหะที่ใช้ตีมีประวัติยาวนานในเอเชีย ระฆังสำริดพบตั้งแต่ราชวงศ์ซางของจีน และในวัดพุทธของจีนและญี่ปุ่นก็ใช้ขันตีประกอบการสวดมนต์และทำสมาธิ อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์ชี้ว่าพิธีกรรมทางพุทธไม่ได้ใช้เทคนิค “ร้องเพลง” (การถูขอบขัน) บันทึกประวัติศาสตร์ดนตรีทิเบตก็ไม่กล่าวถึงขันร้องเพลง และขันหลายใบที่ขายในชื่อ “ทิเบต” ผลิตในเนปาลหรืออินเดียตอนเหนือ

ขันร้องเพลงเข้าสู่ตะวันตกในต้นทศวรรษ 1970 โดยอัลบั้ม Tibetan Bells ปี ค.ศ. 1972 ของเฮนรี วูล์ฟ และแนนซี เฮนนิงส์ ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้นำขันมาใช้เป็นเครื่องดนตรี จากนั้นจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของดนตรีนิวเอจ โยคะ และสมาธิ และต่อมามีขันคริสตัล ฆ้อง กระดิ่งลม และเครื่องดนตรีอื่น ๆ เข้ามาร่วมด้วย

ซาวด์ฮีลลิงในปัจจุบัน รวมถึง “ซาวด์บาธ” แบบกลุ่ม จึงควรเข้าใจว่าเป็นแนวปฏิบัติสมัยใหม่ที่ได้แรงบันดาลใจจากเครื่องดนตรีเอเชีย มากกว่าจะเป็นประเพณีโบราณที่สืบทอดมาโดยไม่เปลี่ยนแปลง