อายุรเวท

อายุรเวท เป็นคำสันสกฤตแปลว่า 'ความรู้แห่งชีวิต' มีต้นกำเนิดในอนุทวีปอินเดีย องค์การอนามัยโลก (WHO) ระบุว่ามีประวัติที่บันทึกไว้ราว 3,500 ปี และเชื่อว่าการถ่ายทอดแบบปากต่อปากเก่าแก่กว่านั้น ส่วนคัมภีร์หลัก ได้แก่ จรกสังหิตา สุศรุตสังหิตา และคัมภีร์อัษฏางคะ นักประวัติศาสตร์ระบุว่ามีรูปแบบปัจจุบันในช่วงต้นคริสต์ศักราช

คัมภีร์ดั้งเดิมแบ่งอายุรเวทออกเป็นแปดสาขา ตั้งแต่อายุรกรรม การดูแลเด็ก โรคของศีรษะและลำคอ ไปจนถึงพิษวิทยาและการฟื้นฟูร่างกาย คำศัพท์อายุรเวทปรากฏตั้งแต่ในคัมภีร์พุทธยุคแรก และความรู้การแพทย์ของอินเดียได้เข้ามาสู่ไทยพร้อมพระพุทธศาสนา จนกลายเป็นหนึ่งในรากฐานของการแพทย์แผนไทย

ในศตวรรษที่ 20 การศึกษาและการปฏิบัติอายุรเวทแพร่ไปทั่วโลก ปัจจุบันยังเป็นระบบการแพทย์ดั้งเดิมหลักของอินเดีย เนปาล ศรีลังกา และบังกลาเทศ ซึ่งผู้ประกอบวิชาชีพต้องเรียนระดับมหาวิทยาลัยและมีใบอนุญาต WHO รายงานว่าในปี 2012 มีการใช้อายุรเวทใน 93 ประเทศ แต่มีเพียง 16 ประเทศที่มีกรอบกำกับดูแลผู้ประกอบวิชาชีพ