การแพทย์แผนไทย

การแพทย์แผนไทยเป็นระบบการรักษาที่คนไทยพึ่งพาเป็นหลักจนถึงต้นศตวรรษที่ 20 คนไทยใช้สมุนไพรรักษาโรคมาตั้งแต่ก่อนสมัยสุโขทัย และองค์ความรู้ได้พัฒนาต่อเนื่องในสมัยอยุธยา (พ.ศ. 1893–2310) สมเด็จพระนารายณ์มหาราชโปรดให้รวบรวมตำราตำรับยาฉบับหลวงเล่มแรก หลังเสียกรุงศรีอยุธยาในปี 2310 พระมหากษัตริย์ในต้นกรุงรัตนโกสินทร์ทรงฟื้นฟูความรู้นี้ และมีการจารึกตำรับยากว่า 1,000 ตำรับไว้บนแผ่นหินที่วัดโพธิ์และวัดราชโอรส

เมื่อการแพทย์แผนตะวันตกแพร่หลาย การสอนการแพทย์แผนไทยอย่างเป็นระบบในโรงเรียนแพทย์ยุติลงในปี 2459 และกฎหมายในปี 2466 และ 2479 ทำให้สถานะของหมอพื้นบ้านอ่อนแอลง การฟื้นฟูเริ่มขึ้นราวปี 2522 ด้วยนโยบายส่งเสริมสมุนไพรในงานสาธารณสุขมูลฐาน ตามด้วยการก่อตั้งมูลนิธิและสถาบันต่าง ๆ และในปี 2545 กระทรวงสาธารณสุขได้จัดตั้งหน่วยงานระดับกรม ซึ่งปัจจุบันคือกรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก

การแพทย์แผนไทยแบ่งออกเป็นสี่สาขา ได้แก่ เวชกรรมไทย (การตรวจวินิจฉัยและรักษา) เภสัชกรรมไทย (การปรุงยาสมุนไพร) การนวดไทยเพื่อการบำบัด และการผดุงครรภ์ไทย ซึ่งดูแลตั้งแต่การตั้งครรภ์ การคลอด การดูแลหลังคลอด และการดูแลทารกแรกเกิด