การสะกดจิตบำบัด

การสะกดจิตพัฒนามาจาก "แม่เหล็กสัตว์" (animal magnetism) ทฤษฎีของฟรันซ์ อันทอน เมสเมอร์ (1734–1815) แพทย์ชาวเยอรมันที่ประกอบวิชาชีพในปารีสตั้งแต่ปี 1778 ในปี 1784 คณะกรรมการหลวงซึ่งมีเบนจามิน แฟรงคลิน และอ็องตวน ลาวัวซีเย ร่วมอยู่ด้วย ไม่พบหลักฐานของ "ของไหลแม่เหล็ก" และสรุปว่าผลที่เกิดขึ้นมาจากจินตนาการ ซึ่งมักถูกยกเป็นการสังเกตปรากฏการณ์ยาหลอกยุคแรก ๆ

ราวปี 1841 เจมส์ เบรด ทำให้คำว่า hypnotism และ hypnosis แพร่หลาย และออกห่างจากทฤษฎีแม่เหล็ก ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในฝรั่งเศส ฌ็อง-มาร์แต็ง ชาร์โก อธิบายระยะต่าง ๆ ของการสะกดจิต ขณะที่อีปอลิต แบร์นไฮม์ เน้นบทบาทของคำแนะนำทางวาจา ปีแยร์ ฌาแนต์ และซิกมันด์ ฟรอยด์ นำแนวคิดเรื่องจิตสำนึกและจิตไร้สำนึกเข้ามา ในศตวรรษที่ 20 มิลตัน อีริกสัน เป็นที่รู้จักจากการใช้คำแนะนำแบบอ้อมผ่านการสนทนา

ในปี 2015 แผนกการสะกดจิตของสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน (APA) เผยแพร่นิยามใหม่ว่า การสะกดจิตคือ "ภาวะของจิตสำนึกที่ความสนใจจดจ่อและการรับรู้สิ่งรอบข้างลดลง โดยมีความสามารถในการตอบสนองต่อคำแนะนำเพิ่มขึ้น" นักวิจัยบางกลุ่มวิจารณ์นิยามนี้ และธรรมชาติของการสะกดจิตยังเป็นที่ถกเถียงอยู่