ข้ามไปที่เนื้อหา
pranathai
เข้าสู่ระบบลงโปรไฟล์ฟรี

แหล่งข้อมูล

ฟรี

คำนวณน้ำหนักมาตรฐาน (น้ำหนักที่เหมาะสม)

น้ำหนักที่เหมาะสมไม่ได้มีตัวเลขเดียว แต่ละสูตรให้ผลต่างกันเล็กน้อย และโครงร่าง อายุ รวมถึงมวลกล้ามเนื้อก็มีผลด้วย เครื่องมือนี้จึงคำนวณด้วย 8 สูตรที่นิยมที่สุด รวมถึงสูตร "ส่วนสูงลบ 100" ที่คนไทยคุ้นเคย นำมาวางเทียบกันในกราฟเดียว แล้วสรุปเป็นช่วงน้ำหนักกว้างไม่กี่กิโลกรัม ซึ่งอยู่ในเกณฑ์ BMI ปกติของคนเอเชีย (18.5 ถึง 22.9) เสมอ หากใส่น้ำหนักปัจจุบัน จะเห็นว่าห่างจากช่วงนี้เท่าไร โดยไม่ตัดสินใคร และใช้เวลาประมาณกี่สัปดาห์หากค่อย ๆ ปรับสัปดาห์ละ 0.25 ถึง 0.5 กิโลกรัม

ฟรี ไม่ต้องสมัคร ไม่เก็บข้อมูล

ข้อมูลของคุณ

เพศ
ข้อมูลเพิ่มเติม (ไม่บังคับ)

ช่วงน้ำหนักที่เหมาะสมของคุณ

52.5 ถึง 56 กก.

ช่วงกลางของผลจาก 8 สูตร ที่อยู่ในเกณฑ์ BMI ปกติของคนเอเชีย

52.5–564050607080
น้ำหนักน้อยเกณฑ์ปกติน้ำหนักเกินอ้วนระดับ 1อ้วนระดับ 2
  • เกณฑ์ BMI ปกติ (18.5 ถึง 22.9): 47.4 ถึง 58.6 กก.
  • ผลของทุกสูตรอยู่ระหว่าง 51 ถึง 57.2 กก. (เฉลี่ย 54.2 กก.)
  • ถือว่าเป็นโครงร่างขนาดกลาง (ใส่รอบข้อมือเพื่อประเมินโครงร่าง)

เทียบ 8 สูตรในกราฟเดียว

แถบสีเขียวคือเกณฑ์ BMI ปกติ แถบสีเข้มคือช่วงน้ำหนักที่เหมาะสมของคุณ

  • ค่าเฉลี่ย54.2

สูตรไทย (น้ำหนักมาตรฐาน) · 54 กก.ชาย ส่วนสูงลบ 100 หญิง ลบ 100 แล้วหัก 10%

รูปร่าง

ใส่น้ำหนักปัจจุบันเพื่อเปรียบเทียบรูปร่างทั้งสองแบบ

น้ำหนักของคุณวันนี้

ใส่น้ำหนักปัจจุบัน (ไม่บังคับ) เพื่อดูว่าห่างจากช่วงนี้เท่าไร และใช้เวลานานแค่ไหนหากค่อย ๆ ปรับ

ประเมินพลังงานที่ร่างกายต้องการ :คำนวณแคลอรีคำนวณ BMI

สูตรน้ำหนักมาตรฐานแบบไทย

แบบตำราโภชนาการ
54 กก.
160 − 100 − 10%
แบบ "ส่วนสูงลบ 110"
50 กก.
160 − 110

เกณฑ์ปกติตามสูตรนี้ (90 ถึง 110%): 48.6 ถึง 59.4 กก.

แหล่งข้อมูลของไทยยังแตกต่างกัน เครื่องมือนี้ใช้แบบที่สอนในตำราโภชนาการ

รอบเอวที่ควรเป็น

ไม่เกิน 80 ซม.

  • ส่วนสูงหารสอง: 80 ซม.
  • เกณฑ์คนเอเชีย (IDF): 80 ซม.

ตารางน้ำหนักมาตรฐานตามส่วนสูง

ส่วนสูงใกล้เคียงกับคุณ: ผู้หญิง อายุ 30 ปี โครงร่างเดียวกัน

น้ำหนักที่เหมาะสมสำหรับส่วนสูงใกล้เคียง 160 ซม. (ผู้หญิง)
ส่วนสูง (ซม.)ช่วงที่เหมาะสมสูตรไทย
15447 ถึง 51.5 กก.BMI ปกติ: 43.9 ถึง 54.3 กก.48.6
15649 ถึง 53 กก.BMI ปกติ: 45 ถึง 55.7 กก.50.4
15850.5 ถึง 55 กก.BMI ปกติ: 46.2 ถึง 57.2 กก.52.2
160คุณ52.5 ถึง 56 กก.BMI ปกติ: 47.4 ถึง 58.6 กก.54
16254 ถึง 57.5 กก.BMI ปกติ: 48.6 ถึง 60.1 กก.55.8
16456 ถึง 59 กก.BMI ปกติ: 49.8 ถึง 61.6 กก.57.6
16657 ถึง 60 กก.BMI ปกติ: 51 ถึง 63.1 กก.59.4

คำนวณแบบเดียวกับผลด้านบน ปัดเศษเป็นครึ่งกิโลกรัม แถบสีอ่อนคือเกณฑ์ BMI ปกติ แถบสีเข้มคือช่วงน้ำหนักที่เหมาะสม

LINE

คำนวณน้ำหนักมาตรฐาน (น้ำหนักที่เหมาะสม)

วิธีการทำงาน

  1. สูตรจากสหรัฐอเมริกาเริ่มจากน้ำหนักฐานที่ส่วนสูง 152.4 เซนติเมตร (5 ฟุต) แล้วบวกเพิ่มทุก 1 นิ้ว (2.54 เซนติเมตร) ที่สูงกว่านั้น สูตร Devine (ค.ศ. 1974) ผู้ชาย 50 กิโลกรัม ผู้หญิง 45.5 กิโลกรัม บวกนิ้วละ 2.3 กิโลกรัม สูตร Robinson (ค.ศ. 1983) ผู้ชาย 52 กิโลกรัม บวกนิ้วละ 1.9 กิโลกรัม ผู้หญิง 49 กิโลกรัม บวกนิ้วละ 1.7 กิโลกรัม สูตร Miller (ค.ศ. 1983) ผู้ชาย 56.2 บวก 1.41 ผู้หญิง 53.1 บวก 1.36 และสูตร Hamwi (ค.ศ. 1964) ผู้ชาย 48 บวก 2.7 ผู้หญิง 45.5 บวก 2.2 สูตรเหล่านี้คิดขึ้นเพื่อช่วยคำนวณขนาดยาบางชนิดในโรงพยาบาล จึงควรใช้เป็นค่าอ้างอิง ไม่ใช่เป้าหมาย และสำหรับคนที่สูงไม่ถึง 152 เซนติเมตร ผลจะคลาดเคลื่อนได้มากขึ้น

  2. สูตรจากยุโรปคำนวณจากเซนติเมตรโดยตรง สูตร Broca (ค.ศ. 1871) เดิมคือ "ส่วนสูงลบ 100" ส่วนแบบปรับปรุงที่ใช้กันมากในปัจจุบันจะหักออกอีก 10% สำหรับผู้ชาย และ 15% สำหรับผู้หญิง สูตร Lorentz (ค.ศ. 1929) นำส่วนสูงลบ 100 แล้วหักส่วนที่สูงเกิน 150 เซนติเมตรหารด้วย 4 สำหรับผู้ชาย หรือหารด้วย 2.5 สำหรับผู้หญิง (เป็นตัวหารที่พบบ่อยที่สุด บางแหล่งใช้ 2) ส่วนสูตร Creff ของนักโภชนาการชาวฝรั่งเศส นำส่วนสูงลบ 100 บวกอายุหารสิบ แล้วคูณ 0.9 และคูณค่าโครงร่าง จึงเป็นสูตรเดียวที่นำอายุมาคิดด้วย

  3. ในประเทศไทย ตำราโภชนาการและเอกสารการสอนของมหาวิทยาลัย (เช่น มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร) ใช้สูตรน้ำหนักมาตรฐาน คือ ผู้ชาย ส่วนสูงลบ 100 ผู้หญิง ส่วนสูงลบ 100 แล้วหักออกอีก 10% และถือว่าน้ำหนักระหว่าง 90 ถึง 110% ของค่านี้อยู่ในเกณฑ์ปกติ ขณะที่เว็บไซต์ทั่วไปหลายแห่งใช้สูตรง่ายกว่าสำหรับผู้หญิง คือ "ส่วนสูงลบ 110" และบางแห่งใช้ "ลบ 105" เมื่อแหล่งข้อมูลยังไม่ตรงกัน เครื่องมือนี้จึงใช้แบบตำราโภชนาการซึ่งพบในเอกสารการสอนมากที่สุด และแสดงสูตร "ลบ 110" ไว้ข้างกันให้เปรียบเทียบได้

  4. เกณฑ์ BMI ปกติที่ใช้คือเกณฑ์ที่องค์การอนามัยโลกเสนอสำหรับภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกเมื่อ ค.ศ. 2000 และกรมอนามัยนำมาใช้ คือ 18.5 ถึง 22.9 ตั้งแต่ 23 ถือว่าน้ำหนักเกิน ตั้งแต่ 25 เป็นโรคอ้วนระดับ 1 และตั้งแต่ 30 เป็นโรคอ้วนระดับ 2 เกณฑ์นี้ต่ำกว่าเกณฑ์สากล (25 และ 30) เพราะเมื่อ BMI เท่ากัน คนเอเชียมักมีไขมันหน้าท้องมากกว่าและเสี่ยงเบาหวานสูงกว่า สำหรับผู้ที่อายุ 65 ปีขึ้นไป งานวิจัยหลายชิ้น (เช่น งานวิเคราะห์อภิมานของ Winter และคณะ ค.ศ. 2014) พบว่าน้ำหนักที่สูงขึ้นเล็กน้อยไม่ได้เป็นผลเสีย เครื่องมือจึงขยายขอบบนไปถึง BMI 24.9 และแจ้งไว้ให้ทราบ

  5. ช่วงน้ำหนักที่เหมาะสมคำนวณดังนี้ ระบบนำผลทั้ง 8 สูตรมาเรียงกัน เก็บเฉพาะครึ่งกลางของผลลัพธ์ (ตั้งแต่ควอไทล์ที่ 1 ถึงควอไทล์ที่ 3 เพื่อไม่ให้ค่าที่สูงหรือต่ำเกินไปดึงผล) ปรับให้อยู่ในเกณฑ์ BMI ปกติ และขยายให้กว้างอย่างน้อย 3 กิโลกรัมหากจำเป็น ส่วนโครงร่างประเมินจากอัตราส่วนส่วนสูงต่อรอบข้อมือ (เกณฑ์ของ Grant ค.ศ. 1980 ซึ่ง MedlinePlus ของหอสมุดแพทยศาสตร์แห่งชาติสหรัฐฯ ใช้อ้างอิง) โครงร่างเล็กจะลดผลของสูตร Hamwi และ Creff ลง 10% โครงร่างใหญ่จะเพิ่มขึ้น 10% ตามที่ผู้คิดสูตรกำหนด หากไม่ได้ใส่รอบข้อมือ ระบบจะถือว่าเป็นโครงร่างขนาดกลาง

  6. รอบเอวบอกอะไรได้มากกว่าน้ำหนัก กรมอนามัยแนะนำว่ารอบเอวไม่ควรเกินส่วนสูงหารสอง (สูง 160 เซนติเมตร รอบเอวไม่ควรเกิน 80 เซนติเมตร) และสหพันธ์เบาหวานนานาชาติกำหนดเกณฑ์สำหรับคนเอเชียไว้ที่ 90 เซนติเมตรสำหรับผู้ชาย และ 80 เซนติเมตรสำหรับผู้หญิง หากต้องการปรับน้ำหนัก หน่วยงานสาธารณสุขส่วนใหญ่แนะนำสัปดาห์ละ 0.25 ถึง 0.5 กิโลกรัม เพื่อรักษามวลกล้ามเนื้อและทำได้ต่อเนื่องในระยะยาว เครื่องมือนี้ไม่เหมาะกับเด็กและวัยรุ่น หญิงตั้งครรภ์หรือให้นมบุตร และนักกีฬาที่มีกล้ามเนื้อมาก เพราะ BMI และสูตรเหล่านี้อาจทำให้เข้าใจผิดได้ หากมีข้อสงสัยด้านสุขภาพ ควรปรึกษาแพทย์หรือนักกำหนดอาหาร

เครื่องมือเหล่านี้ให้ข้อมูลทั่วไปเท่านั้น ไม่สามารถใช้แทนคำแนะนำของแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญได้

อ่านต่อโภชนาการและดีท็อกซ์

คำถามที่พบบ่อย

ส่วนสูง 160 ควรหนักเท่าไหร่
ผู้หญิงสูง 160 เซนติเมตร เกณฑ์ BMI ปกติของคนเอเชียอยู่ที่ประมาณ 47.5 ถึง 58.5 กิโลกรัม และผลของสูตรต่าง ๆ จะอยู่ราว 52 ถึง 56 กิโลกรัม โดยสูตรน้ำหนักมาตรฐานแบบไทยได้ 54 กิโลกรัม ส่วนผู้ชายสูง 160 เซนติเมตร สูตรต่าง ๆ ให้ผลราว 54 ถึง 60.5 กิโลกรัม ซึ่งอยู่ในเกณฑ์ BMI เดียวกัน ลองใส่อายุและรอบข้อมือเพื่อดูช่วงที่ตรงกับตัวคุณมากขึ้น
สูตรคำนวณน้ำหนักมาตรฐานแบบไทยคิดอย่างไร
สูตรในตำราโภชนาการของไทยคือ ผู้ชาย ส่วนสูง (เซนติเมตร) ลบ 100 ผู้หญิง ส่วนสูงลบ 100 แล้วหักออกอีก 10% เช่น ผู้หญิงสูง 160 เซนติเมตร จะได้ 160 − 100 − 6 = 54 กิโลกรัม ในอินเทอร์เน็ตยังพบสูตร "ส่วนสูงลบ 110" สำหรับผู้หญิง ซึ่งได้ 50 กิโลกรัมที่ส่วนสูง 160 เซนติเมตร เครื่องมือนี้แสดงให้ดูทั้งสองแบบ
ทำไม BMI ปกติของคนไทยคือ 18.5 ถึง 22.9 ไม่ใช่ 24.9
เมื่อ ค.ศ. 2000 องค์การอนามัยโลกเสนอเกณฑ์ที่ต่ำลงสำหรับประชากรในเอเชียแปซิฟิก เพราะเมื่อ BMI เท่ากัน คนเอเชียมักมีไขมันรอบเอวมากกว่า และเสี่ยงเบาหวานกับโรคหัวใจสูงกว่า กรมอนามัยจึงใช้เกณฑ์นี้ คือ น้ำหนักเกินตั้งแต่ 23 และโรคอ้วนตั้งแต่ 25
สูตรน้ำหนักที่เหมาะสมสูตรไหนแม่นที่สุด
ไม่มีสูตรไหนถูกต้องที่สุด สูตร Devine และ Robinson คิดขึ้นเพื่อคำนวณขนาดยา สูตร Broca และ Lorentz เป็นสูตรเก่าแบบง่าย ส่วนสูตร Creff นำอายุมาคิดด้วย เครื่องมือนี้จึงเทียบทุกสูตรและสรุปเป็นช่วงกลางของผลลัพธ์ที่อยู่ในเกณฑ์ BMI ปกติ แทนการให้ตัวเลขเดียว
วัดรอบข้อมือเพื่อดูโครงร่างอย่างไร
ใช้สายวัดแบบนิ่มวัดรอบข้อมือเหนือกระดูกข้อมือเล็กน้อย แล้วนำส่วนสูงหารด้วยรอบข้อมือ สำหรับผู้หญิง ถ้าได้มากกว่า 11 เป็นโครงร่างเล็ก 10.1 ถึง 11 เป็นโครงร่างกลาง ต่ำกว่านั้นเป็นโครงร่างใหญ่ สำหรับผู้ชาย เกณฑ์คือ 10.4 และ 9.6 เครื่องมือนี้คำนวณให้อัตโนมัติ
ลดหรือเพิ่มน้ำหนักสัปดาห์ละกี่กิโลถึงจะปลอดภัย
หน่วยงานสาธารณสุขส่วนใหญ่แนะนำสัปดาห์ละ 0.25 ถึง 0.5 กิโลกรัม หรือเดือนละ 1 ถึง 2 กิโลกรัม ถ้าเร็วกว่านี้มักเสียกล้ามเนื้อและน้ำหนักกลับขึ้นง่าย เครื่องมือนี้บอกระยะเวลาโดยประมาณทั้งสองแบบ และเครื่องคำนวณแคลอรีกับ TDEE ของเราช่วยประเมินพลังงานที่ร่างกายต้องการได้ ก่อนปรับเปลี่ยนมาก ๆ ควรปรึกษาบุคลากรทางการแพทย์
เด็ก หญิงตั้งครรภ์ หรือนักกีฬา ใช้เครื่องมือนี้ได้ไหม
ไม่เหมาะ เด็กและวัยรุ่นอายุต่ำกว่า 18 ปีควรดูกราฟการเจริญเติบโตตามอายุและเพศ หญิงตั้งครรภ์ควรติดตามน้ำหนักร่วมกับแพทย์หรือพยาบาลผดุงครรภ์ ส่วนนักกีฬาที่มีกล้ามเนื้อมาก น้ำหนักและ BMI จะประเมินไขมันสูงเกินจริง รอบเอวและคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญจะบอกได้ชัดเจนกว่า

เครื่องมือฟรีอื่น ๆ